Podcast (https-suzemaclainepont-nl-feed-podcast-gesprekken-aan-de-keukentafel): Play in new window | Download
Subscribe: Spotify | Email | Youtube Music | RSS | More
‘Denk niet dat ik gekomen ben om vrede te brengen, maar het zwaard.’ Een van de lastigste zinnen uit het Nieuwe Testament — en precies de tekst die Suze al twintig jaar van zich af hield.
In deze aflevering gaan Suze en Jelbert het toch aan. Wat bedoelt Jezus als hij zegt dat hij een wig drijft tussen ouders en kinderen? En wat heeft dat te maken met de overlevingsdraad die ons muurvast houdt aan patronen die we niet eens meer herkennen als overleving?
Suze deelt iets wat ze in de podcast nog niet eerder zo direct heeft gezegd: ze had jarenlang een geheim leven met God — verborgen uit angst voor wat er zou gebeuren als mensen het wisten. Een prachtige verlichte verklaring had ze daarvoor klaarliggen. Maar als ze eerlijk is: het was gewoon angst.
Een aflevering over het zwaard dat aan twee kanten snijdt, de vraag wanneer je weet wat je pad is, en de mooiste slotformulering die deze podcast tot nu toe heeft gehad: van overleven naar open voor het leven.
Matteüs 10:34. Een tekst waar Suze twintig jaar lang omheen is gelopen. Want hoe verhoudt ‘ik ben niet gekomen om vrede te brengen maar het zwaard’ zich tot een God van liefde? Hoe past het naast ‘vrede op aarde’ met kerst?
In deze aflevering pakken Suze en Jelbert hem toch beet. Niet om hem weg te verklaren, maar om te kijken wat er werkelijk in staat.
Het zwaard, zo ontdekken ze, is geen oorlogswapen. Het is het ding dat snijdt tussen wie je geleerd hebt te zijn en wie je in wezen bent. Tussen de overlevingsdraad — die loyaliteit aan ouders, systemen en verwachtingen die je in leven hield toen je geen keuze had — en de goddelijke draad, die beweging naar wie je werkelijk bedoeld bent te worden.
En dat snijden doet pijn. Aan twee kanten. Want het zwaard snijdt ook in je eigen hart.
Suze deelt een persoonlijk moment dat de kern raakt: jarenlang had ze een geheim leven met God. Niemand wist het. Ze had er een verlichte verklaring voor — vrijheid van geloof, niemand iets opleggen, genuanceerd blijven. Maar als ze eerlijk is: ze was bang. Bang dat als ze dit hardop zou zeggen, de mensen die onvoorwaardelijk van haar hielden zich zouden omdraaien.
Dat was de overlevingsdraad. Vermomd als filosofie.
In deze aflevering ook:
— Hoe loyaliteit aan ouders een kind in leven houdt — ook als die ouders het niet verdienen
— Waarom ‘heb uw naaste lief als uzelf’ zo mager uitpakt als je jezelf niet aardig vindt
— De beslissing tijdens corona om toch te verhuizen — wanneer verstand ophoudt en vertrouwen begint
— De open deur op de HTS: waarom studenten niet aanklopten
— Wanneer weet je wat je pad is?
— De tweede helft van de tekst: een beker koel water — de lat ligt verbazend laag
En dan de slotformulering, van Jelbert, waar Suze stil van wordt:
Van overleven naar open voor het leven. Dat is wat deze moeilijke tekst ons te zeggen heeft.
Van overleven naar open voor het leven
Ik heb jarenlang een geheim leven gehad.
Niet het soort waar mensen aan denken als ze dat horen. Maar een geheim leven met God — een binnenwereld die ik met niemand deelde, die ik bewaakte alsof het mijn enige eigendom was. En ik had er een prachtige verklaring voor klaarliggen. Vrijheid van geloof. Niemand iets opdringen. Genuanceerd blijven in een wereld die snel oordeelt.
Dat klonk mooi. Dat klonk zelfs wijs.
Maar als ik eerlijk ben — en deze aflevering vraagt eerlijkheid — was het gewoon angst. Angst dat als ik dit hardop zou zeggen, de mensen die onvoorwaardelijk van me hielden zich zouden omdraaien. Dat ik hen kwijt zou raken. Dat het voorgoed voorbij zou zijn.
Dat was de overlevingsdraad. Vermomd als filosofie.
We zijn begonnen aan Matteüs 10:34 — een tekst die ik al twintig jaar van me af hield. ‘Denk niet dat ik gekomen ben om op aarde vrede te brengen. Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard.’ Hoe past dat bij een God van liefde? Hoe rijmt dat met ‘vrede op aarde’ met kerst?
Jelbert en ik gingen het toch aan. En wat we ontdekten: het zwaard is geen oorlogswapen. Het is het instrument dat snijdt tussen wie je geleerd hebt te zijn en wie je in wezen bent. Tussen de overlevingsdraad — die loyaliteit aan ouders, systemen, verwachtingen die je klein hield terwijl je groot wilde worden — en de goddelijke draad, die stille beweging naar wie je bedoeld bent te zijn.
We worden niet geboren met een stickertje op ons voorhoofd. We ontdekken pas wat ons pad is als we het lopen. Maar dat lopen vraagt dat we loslaten waar het toe leidt. Dat we ja zeggen tegen één scenario, met alle consequenties, zonder te weten of het andere scenario beter was. Want dat weten we nooit — dat andere pad hebben we niet geprobeerd.
In deze aflevering praten Jelbert en ik ook over de tweede helft van de tekst. Over ontvangen. Over de open deur bij de HTS waar studenten niet aanklopten omdat een dichte deur voelt als: je bent hier niet welkom. Over een beker koel water geven aan iemand die gewoon een leerling is — niet beroemd, niet bijzonder, gewoon op weg.
De lat ligt verbazend laag. Kun jij je relatie met God onderhouden, dan is de rest niet aan jou.
Maar dat betekent wel dat je het zwaard moet gebruiken. Om al je overlevingspatronen door te snijden. Zodat je werkelijk kunt zien wie je bent — en wie de ander is — zonder de filters van angst en loyaliteit.
Aan het einde van onze aflevering zei Jelbert iets waar ik stil van werd. We zaten allebei apart — voor het eerst niet aan de gezamenlijke keukentafel, maar online. En hij zei:
Van overleven naar open voor het leven. Dat is wat deze moeilijke tekst ons te zeggen heeft.
Ja. Dat is het.
Luister via je favoriete podcastapp of op suzemaclainepont.nl.