Podcast (https-suzemaclainepont-nl-feed-podcast-gesprekken-aan-de-keukentafel): Play in new window | Download
Subscribe: Spotify | Email | Youtube Music | RSS | More
Wat lees jij eigenlijk als je de Bijbel openslaat? En wat zoek je — de ene ware betekenis, of jezelf?
In deze aflevering gaan Suze en Jelbert onvoorbereid het gesprek in. Geen agenda, wel een tekst: Matteüs 9 en 10, over Jezus die zijn leerlingen uitzendt. Met één zin die er voor Suze uitspringt: laat je vrede over dat huis komen als het dat waard is. Maar als het dat niet waard is — laat die vrede dan naar je terugkeren.
Een aflevering over het zoeken naar waarheden die niet bestaan, de innerlijke herder die we zijn kwijtgeraakt, mensen die door het systeem als onbehandelbaar worden weggezet, en de vraag wat het betekent om te geven zonder dat je er iets voor terugkrijgt. Voor iedereen die weleens moeite heeft om te weten bij wie ze hun vrede in goede handen kunnen laten.
Show notes
Herken je dit? Je leest iets, bent er helemaal van doordrongen — en dan spreek je iemand die hetzelfde heeft gelezen en het totaal anders interpreteert. Hebben we hier wel dezelfde tekst gelezen?
Zo opent Suze deze aflevering, en ze maakt meteen de sprong naar hoe we met het leven omgaan: we zoeken naar het recept. De ene manier waarop het allemaal klopt. En als we dat recept nou maar hebben gevonden…
Maar wat als dat recept niet bestaat?
Jelbert en Suze gaan onvoorbereid het gesprek in — geen agenda, wel een tekst. Matteüs 9:35 tot 10:15: Jezus die zijn twaalf leerlingen uitzendt. Niet met een protocol, maar met een houding. Ga naar de mensen die je kunnen ontvangen. Geef wat je hebt ontvangen. En: laat je vrede over dat huis komen als het dat waard is. Maar als het dat niet waard is — laat die vrede dan naar je terugkeren.
Die zin is het hart van de aflevering. Want hoeveel hulpverleners, coaches, therapeuten kennen het gevoel: je geeft alles, en toch werkt het niet. Iemand maakt geen vooruitgang. Een cliënt wordt ‘onbehandelbaar’ verklaard. Je wordt er het systeem uitgewerkt, het dossier in, de wachtrij.
Wat blijft er dan over van je eigen vrede? Is die afhankelijk van het resultaat? Of is er een bron waaruit je geeft — ontvangen om niet, geven om niet — die niet uitgeput raakt als de ander je niet ontvangt?
De innerlijke herder. Het verticale anker. Een zin van tweeduizend jaar oud die precies zegt wat burnout is: schapen zonder herder, uitgeput en hulpeloos.
In deze aflevering ook:
— Hoe vier evangelisten het verhaal van Jezus vier keer anders vertellen — en wat dat zegt over de één ware waarheid
— Het verschil tussen Joods studeren (dertig vragen voor elk antwoord) en christelijk onderwijzen (dit is wat je moet weten)
— Thomas Merton over het pad tussen jezelf uitspreken en jezelf ondergeschikt maken
— Wat kerken die zeggen ‘iedereen is welkom’ ons leren over het verschil tussen zeggen en zijn
— Waarom school kinderen leert te vertrouwen op andermans tevredenheid, niet op hun eigen binnenste
Je vrede is niet te koop
Er staat een zin in Matteüs 10 die ik niet los kan laten.
Jezus stuurt zijn leerlingen erop uit. Geen geld mee, geen extra kleren, geen stok. Ga naar de mensen die je kunnen ontvangen. En dan: laat je vrede over dat huis komen als het dat waard is. Maar als het dat niet waard is — laat die vrede dan naar je terugkeren.
Ik denk aan de huisarts die ik onlangs sprak. Tien minuten per patiënt. Als ze 25 minuten neemt, krijgt ze nog steeds hetzelfde bedrag. En 25 minuten is eigenlijk ook niet genoeg. Hoe ben ik er dan echt voor iemand?
Ik denk aan de cliënten die met een dossier bij me komen. Onbehandelbaar staat er in. Of: te complex. Meerdere diagnoses. Hier kom je niet doorheen. Het systeem heeft ze het systeem uitgewerkt — niet omdat hun therapeut hen niet wilde helpen, maar omdat de behandeling niet werkte zoals een protocol dat verwacht.
En dan krijgt de cliënt stilzwijgend de schuld.
Dat is niet wat iemand hardop zegt. Maar het is wel wat er gebeurt als de uitkomst de maatstaf is. Want als jij als hulpverlener je eigen vrede hebt gekoppeld aan het resultaat — als jij pas in orde bent als de cliënt vooruitgaat — dan ben je niet meer vrij. Dan is de ander verantwoordelijk voor jouw binnenste. Dan geef je niet meer vanuit overvloed, maar vanuit angst.
Om niet hebben jullie ontvangen, om niet moeten jullie geven. Dat is geen naïeve zin over gratis werken. Het is een uitspraak over de bron. Als wat je geeft voortkomt uit iets dat niet uitput, kun je geven zonder dat het je leeg maakt. En als de ander je niet ontvangt — dan keert je vrede naar je terug. Die is van jou gebleven.
Dat is het verticale anker in de praktijk. Niet een abstractie. Een houding in de kamer.
In deze aflevering van God vinden aan de keukentafel gaan Jelbert en ik onvoorbereid het gesprek in — met deze tekst en de vraag: wat lees jij eigenlijk als je de Bijbel openslaat? Zoek je de ene ware betekenis? Of zoek je jezelf?
De vier evangelisten vertellen het verhaal van Jezus vier keer anders. Als er één ware versie was geweest, had er waarschijnlijk één evangelie bestaan. Maar er zijn er vier — elk gericht op een andere doelgroep, elk met een andere lens.
Misschien zijn we bedoeld om teksten zo te lezen dat we er een stukje van onszelf in tegenkomen.
En misschien geldt dat niet alleen voor de Bijbel.
Luister via je favoriete podcastapp of op suzemaclainepont.nl