Podcast (mens-in-wording): Play in new window | Download
Subscribe: Apple Podcasts | Spotify | Email | RSS | More
Als je zelf de expert bent: Waarom artsen en therapeuten zo moeilijk hulp vragen
Het is een van de vreemdste paradoxen in de gezondheidszorg: we wijzen anderen dagelijks de weg naar herstel, maar zodra we zelf vastlopen in ons privéleven, schieten we in een kramp. “Ik ben de expert, dus ik zou dit eigenlijk zelf moeten weten en oplossen.”
Het is een gedachte die diep ingebakken zit in de opleidingen en de cultuur van zorgprofessionals. Artsen hebben opvallend vaak geen eigen huisarts. Ze schrijven hun eigen medicatie voor en stellen een bezoek aan een collega zo lang mogelijk uit. Want stel je voor dat de ander merkt dat je het antwoord niet weet?
In aflevering 8 van de podcast Mens in Wording leggen traumatherapeut Suze Maclaine Pont en huisarts Karen Smets dit beklemmende taboe op tafel.
De ‘God-status’ van de behandelaar
Waar komt die extreme drempel vandaan? Het begint bij de maatschappelijke verwachting. Van artsen en therapeuten wordt onbewust geëist dat ze op een voetstuk staan. Ze moeten het overzicht hebben, de diagnose stellen en het probleem liefst snel fiksen.
Wanneer een zorgprofessional zelf uitvalt, emoties voelt of vastloopt, voelt dat al snel als een persoonlijk falen of het verliezen van de ‘waardigheid’ als behandelaar. Om die kwetsbaarheid niet te hoeven voelen, trekken we een professioneel harnas aan. Of erger: we verdoven de druk achter de schermen.
Spaar jij je behandelaar?
Zelfs als een therapeut of arts wél de stap zet om hulp te zoeken, ontstaat er vaak een fascinerende dynamiek. Omdat je zelf kennis van zaken hebt, ga je de analyse vooraf al maken. Je controleert de uitslagen, evalueert de behandelmethode van je collega, of je bent opvallend voorzichtig om de ander ‘niet te belasten’ met jouw bak ellende.
Het resultaat? Je blijft de controle houden, waardoor de andere behandelaar niet écht dichtbij kan komen. Echte genezing of rust ontstaat pas op het moment dat een collega durft te zeggen: “Fijn dat je zoveel weet, maar vandaag ben je hier gewoon als mens. Ik ben niet onder de indruk van je expertise, kom maar zitten.”
Echte verbinding is evidence-based
In de zorg wordt heilig geloofd in protocollen en evidence-based behandelingen. Maar de allersterkste wetenschappelijke evidentie die er bestaat, wijst telkens naar hetzelfde gegeven: het is de menselijke verbinding tussen behandelaar en cliënt die de doorslag geeft.
Als wij als zorgverleners onszelf op de plek van ‘God’ zetten en doen alsof wij nooit falen of luiden, ontrammen we de ander de kans om écht mens te zijn. Pas wanneer we onze eigen kwetsbaarheid en onvolmaaktheid durven te omarmen, worden we werkelijk effectief in ons vak.
Wil je hier dieper op reflecteren?
- Beluister de podcast: Beluister aflevering 8 van Mens in Wording op deze pagina, Spotify of Apple Podcasts.
- Kom naar het Symposium (25 september): Met onze Stichting bouwen we aan een beweging waar zorgverleners zonder angst voor oordeel hun mens-zijn kunnen herontdekken. Ontmoet Suze, Karen en gastspreker Binu Singh op ons symposium ‘Het Onvoltooide Mens Zijn’. [Klik hier voor de ticketverkoop].