Podcast (https-suzemaclainepont-nl-feed-podcast-gesprekken-aan-de-keukentafel): Play in new window | Download
Subscribe: Spotify | Email | Youtube Music | RSS | More
“Ja hoor, het gaat wel weer. Ik moet gewoon even doorpakken.”
Hoe vaak hoor je het mensen om je heen zeggen — of zeg je het stiekem tegen jezelf? We slikken onze tranen in. We drukken de brok in onze keel weg. We schamen ons als de waterlanders over onze wangen rollen en verontschuldigen ons haastig: “Sorry hoor, het is even te veel.”
We leven in een maatschappij waarin we over alles mogen praten, maar waar we tegelijkertijd nauwelijks nog weten hoe we elkaars rouw moeten uithouden. Als iemand verdriet heeft, sturen we ze naar een psycholoog. Want het moet blijkbaar ‘opgelost’ worden.
Maar het verlies van iemand van wie je houdt, valt niet op te lossen. De ander komt immers niet terug.
In de nieuwste aflevering van God vinden aan de keukentafel gaan Jelbert en ik — met Gedachteniszondag in aantocht — uitgebreid in gesprek over de fysiologie en de heiligheid van tranen.
Vang mijn tranen in uw kruik
In Psalm 56 staat een van de meest intieme zinnen uit de Bijbel: “Vang mijn tranen op in uw kruik. Staat het niet alles in uw boek?”
In de oudheid had men traanflesjes (lacrimatoria) waarin tranen symbolisch werden opgevangen. De psalmist wist iets wat wij in onze maakbare zorgwereld vaak vergeten zijn: tranen zijn voor God geen foutje in het systeem. Het is geen gebrek aan veerkracht of ‘ongereguleerd gedrag’.
Tranen zijn heilig. Ze zijn de taal van het zenuwstelsel wanneer woorden tekortschieten.
Huilen als zeewater
Toen ik vroeger veel zeilde, zei ik altijd: tranen zijn van zeewater gemaakt, en zeewater kan je dragen.
Wanneer je tranen toelaat en ze vrij laat stromen, gebeurt er iets wonderlijks in je fysiologie. Het zenuwstelsel ontlaadt de verkramping. Maar wanneer we onze tranen onderdrukken uit angst om de controle te verliezen, creëren we een innerlijke zoutpilaar: een verstard, bevroren verdriet dat ons uiteindelijk ook afsluit van levensvreugde en liefde.
Rouw kun je niet in je eentje dragen. Een baby kan pas ontladen als een volwassene hem oppakt en vasthoudt. Zo hebben wij als volwassenen ook een dragende bedding nodig — elkaar, en een verticale Bron die niet schrikt van onze diepste wanhoop.
Stel jezelf vandaag eens de vraag: Welke traan houd jij op dit moment nog tegen, simpelweg omdat je denkt dat je ‘sterk’ moet zijn?
👉 Beluister hier Aflevering 26 op Spotify of je favoriete podcast-app
Alle liefs,
Suze
P.S. In deze aflevering ontstond spontaan het idee om vanuit de Stichting rouwcirkels te gaan opzetten — plekken waar we samen kunnen klagen, huilen en herinneren zonder dat er iets gefixt hoeft te worden. Mocht je hier behoefte aan hebben, stuur ons gerust een berichtje, dan laten we je weten wanneer deze zijn.