Podcast (https-suzemaclainepont-nl-feed-podcast-gesprekken-aan-de-keukentafel): Play in new window | Download
Subscribe: Spotify | Email | Youtube Music | RSS | More
Heb je wel eens gemerkt dat op het moment dat je een besluit neemt om het anders te gaan doen in je leven — een grens te stellen, uit een oud patroon te stappen, of een nieuw pad in te slaan — er een enorme innerlijke zuigkracht ontstaat naar het oude?
Onze geest verzoekt ons om ‘nog één keer om te kijken’. “Was het vroeger niet veiliger? Was het oude pad niet bekender?”
In de nieuwste aflevering van God vinden aan de keukentafel bespreken Jelbert en ik een van de meest schurende, ruwe en ingewikkelde teksten uit de Bijbel: Genesis 19 (het verhaal van Sodom, Lot en de Zoutpilaar).
Het is een verhaal waarin alles mis lijkt te gaan. Een stad die elk moreel besef van gastvrijheid heeft verloren. Lot die wanhopig probeert z’n plek te behouden in een zieke maatschappij en daarin zijn eigen grenzen overschrijdt. En de vlucht uit de stad waarin één duidelijke opdracht klinkt: “Kijk niet om.”
De fysiologie van de Zoutpilaar
De vrouw van Lot kijkt tóch om… en verandert in een pilaar van zout.
Vanuit het traumawerk is dit een ontzettend beeldende metafoor voor wat er in ons zenuwstelsel gebeurt als we de kramp van het verleden niet durven loslaten. Zout is het residu van de oceaan; een zoutpilaar is een symbool voor versteende, onverwerkte tranen.
Wanneer we in een transitie of crisis blijven kijken naar hoe het ‘had moeten zijn’, of ons blijven vastgrijpen aan de bekende pijn, verstarren we. We raken bevroren in een verleden dat er niet meer is.
Het bekende pad vs. het nieuwe spoor
Ons zenuwstelsel verkiest een bekend, pijnlijk pad bijna altijd boven een onbekend, veilig pad. Het oude overlevingspaadje in ons brein is duizenden keren betreden; het loopt makkelijk. Een nieuw spoor hakken vraagt moed. Het vraagt dat je bereid bent de stilte en de onzekerheid van de woestijn te verdragen.
Zoals ik op zee heb geleerd: voordat je de haven ziet, ben je er al heel dichtbij.
Je ziet de kade niet als je er middenin zit. Al die tijd moet je navigeren op je kompas, je innerlijke ritme vasthouden en durven vertrouwen op de koers die je hebt ingezet.
Stel jezelf vandaag eens deze vraag: Waar ben jij nog krampachtig aan het omkijken naar een oud pad, simpelweg omdat het zo bekend voelt?
👉 Luister hier naar Aflevering 25 op Spotify of je favoriete podcast-app
Alle liefs,
Suze