Podcast (https-suzemaclainepont-nl-feed-podcast-gesprekken-aan-de-keukentafel): Play in new window | Download
Subscribe: Spotify | Email | Youtube Music | RSS | More
Als therapeuten, artsen, leiders en ouders herken we het bijna allemaal: het stille, sluimerende verlangen dat de ánder verandert.
We willen zo graag dat de cliënt onze inzichten begrijpt. We willen vooruitgang zien. We willen dat de spanning zakt, dat de symptomen verdwijnen, of dat onze kinderen eindelijk gaan luisteren. En pas als we die spiegeling of die opluchting bij de ander zien, voelen we zelf een vlaag van ontspanning: “Fijn, het is aangekomen. Ik doe het goed.”
Maar wat als dit precies de valkuil is die ons én onze cliënten gevangen houdt?
In de nieuwste aflevering van God vinden aan de keukentafel bespreken Jelbert en ik een wonderlijk stukje uit Matteüs 17. Een vader brengt zijn maanzieke zoon (lunaticus) bij de discipelen, maar zij kunnen hem niet helpen. Zodra Jezus erbij komt, is de jongen trefzeker genezen.
Wanneer de discipelen Jezus later vragen waarom het hen niet lukte, zegt Jezus niet dat ze de verkeerde behandeltechniek gebruikten. Hij zegt: “Vanwege jullie klein geloof.”
Niet dweilen, maar een anker zijn
‘Klein geloof’ gaat hier niet over vazen door de kamer laten vliegen met je gedachten. Het gaat over de twijfel aan je eigen fundament.
De discipelen waren waarschijnlijk krampachtig hun best aan het doen om ‘de techniek van Jezus’ na te doen. Ze hadden het resultaat in de jongen nú nodig om hun eigen competentie te bewijzen. En het zenuwstelsel van de jongen voelde die prestatiedruk haarfijn aan.
Jezus deed iets heel anders. Hij maakte de heling niet afhankelijk van zijn eigen ego, noch van de staat van de jongen. Hij stond daar in een Onverdedigde Staat: zo diep verankerd in zijn eigen verbinding met de Bron, dat hij de ‘gekte’ en het vuur van de jongen kon dragen zonder zelf te wankelen.
Wat betekent dit voor jou in de spreekkamer?
Echte heling vraagt dat we afstappen van het idee dat er iets moet gebeuren in de ander.
Het vraagt dat jij in je behandelkamer staat met een fundament dat zo solide is, dat jouw zenuwstelsel een veilige bedding vormt voor de chaos van de ander. Je hoeft de ander niet te ‘fixen’. Je hoeft de berg niet met je eigen spierkracht te verplaatsen. Je hoeft alleen maar te zorgen dat jouw vat zo groot is, dat het wonder van de ontmoeting kan plaatsvinden.
Zoals de wereldberoemde cellist Yo-Yo Ma het ooit verwoordde: “Ik ben net zo nieuwsgierig naar wat God vandaag door mijn handen laat horen als het publiek in de zaal.”
👉 Luister hier naar Aflevering 22 op Spotify of je favoriete podcast-app
Alle liefs,
Suze en Jelbert
P.S. Wil je leren hoe je dit onwankelbare fundament opbouwt in jouw eigen praktijk en leven? Op 25 september vindt ons Symposium ‘Het Onvoltooide Mens-zijn’ plaats in het Witte Kerkje in Terheijden (naast Breda). Samen met o.a. prof. dr. Binu Singh en Ds. Jelbert Versteeg stappen we uit het hoofd en in de belichaamde ervaring. De laatste kaarten zijn nu beschikbaar. Reserveer hier jouw symposiumticket (inclusief gesigneerd exemplaar van het boek)