Podcast (https-suzemaclainepont-nl-feed-podcast-gesprekken-aan-de-keukentafel): Play in new window | Download
Subscribe: Spotify | Blubrry | Email | Youtube Music | RSS | More
~ Mijn gezicht ernaar richten doe ik al dertig jaar. Maar durf ik de zee in te lopen?
Het is 1 april 2026, midden in de stille week. Morgen begint Pesach. Zondag is het Pasen. En Suze en Jelbert zitten samen om te praten over wat beide verhalen eigenlijk zeggen.
Niet als theologie. Maar als spiegel.
Want het Exodusverhaal gaat niet over Joden die uit Egypte vluchtten. Het gaat over overlevingspatronen die je vasthouden. Over de drempel waarop je staat en de zee die voor je ligt. Over een roeping die je al lang kent maar nog niet volledig volgt.
En over het moment dat Mozes — zo vertellen de rabbijnen — de zee inliep totdat zijn neus onder water was. Pas toen week het water.
God gaat het niet voor je doen. Hij gaat het door je doen.
In deze aflevering: het Exodusverhaal als trauma-perspectief, de vier beloftes van Pesach, de Palmpaasoptocht, de Opstanding, bittere kruiden en zout water, het Gouden Kalf — en de eerlijke vraag die beide verhalen stellen:
Durf jij de zee in te lopen? Met je neus onder water?
Met persoonlijke verhalen van Suze en Jelbert over drempelmomenten, verlies, en het vertrouwen dat een weg verschijnt waar geen weg is.
Wat leer je in deze aflevering?
- Wat Pesach en Pasen gemeen hebben — en waarom beide verhalen gaan over een drempel die je durft over te steken zonder te weten wat er aan de andere kant is
- Hoe Egypte en het beloofde land geen geografische plekken zijn maar innerlijke toestanden — en hoe jij je eigen slavernij kunt herkennen
- Waarom de farao altijd terugkomt: over de twijfel die ons terugtrekt zodra we een stap zetten
- De rabbijnse toevoeging op het Exodusverhaal: Mozes liep de zee in tot zijn neus onder water was. Pas toen week de zee.
- Het verschil tussen uiterlijke en innerlijke vrijheid — en waarom de helft van Nederland onvrede voelt terwijl we materieel alles hebben
- Wat de bittere kruiden van Pesach te maken hebben met het begeleiden van mensen in worstelingen
- Hoe God het door je doet, niet voor je — en wat dat vraagt van jouw vertrouwen
- Persoonlijke verhalen van Suze en Jelbert over drempelmomenten, verlies en de keuze om toch de zee in te lopen
Mijn gezicht ernaar richten doe ik al dertig jaar. Maar durf ik de zee in te lopen?
Er is een moment in het Exodusverhaal dat me niet meer loslaat.
Het volk staat aan de rand van de zee. Achter hen het leger van de farao — de twijfel, de oude structuren, alles wat ze kenden en achterlieten. Voor hen: water. Geen weg.
En dan zegt Mozes: de Heer zal voor jullie strijden. En God antwoordt hem — in één van de meest verrassende zinnen van de hele Bijbel: waarom roep je Mij te hulp? Zeg het volk dat ze verder trekken.
God is er. De kracht is er. Maar jij moet lopen.
De rabbijnen voegen hier iets aan toe dat niet in de tekst staat maar er onlosmakelijk bij hoort: Mozes werd gevraagd de zee in te lopen totdat zijn neus onder water was. Pas toen ging de zee uiteen.
Egypte is geen geografisch land
In deze aflevering van Godvinden — opgenomen op 1 april 2026, midden in de stille week en het begin van Pesach — nemen Suze en Jelbert het Exodusverhaal langs als psychologische en spirituele spiegel.
Egypte is niet een land. Het is de slavernij van het bekende. De overlevingspatronen die we zo lang met ons meedragen dat we ze zijn gaan zien als wie we zijn. De to-do lijstjes, de rollen, de structuren die ooit zin hadden maar nu alleen nog vasthouden.
En het beloofde land is evenmin een geografische bestemming. Het is de plek in jezelf waar je in vrede bent met het leven dat je leeft — niet een passieve vrede, maar een actieve. Een plek van waaruit je kunt luisteren naar wat er werkelijk van je gevraagd wordt.
Dat is wat zowel Pesach als Pasen vragen: sta je op de drempel? En durf je te lopen?
De farao keert altijd terug
Het meest eerlijke moment van de aflevering is ook het meest herkenbare. Suze beschrijft hoe zij haar bedrijf een jaar geleden eindelijk wilde omgooien — het echte werk naar buiten brengen, niet langer verstoppen achter het werk dat veilig was. En hoe zij vervolgens precies het tegenovergestelde deed: zo druk werd met de voorbereiding dat het naar-buiten-komen er telkens bij inschoot.
De farao keert altijd terug. Juist als je een stap zet, verschijnt de twijfel. Het hoofd begint te tellen wat er te verliezen valt. En plotseling lijkt de slavernij van het bekende helemaal zo erg nog niet.
‘Hadden we niet al gezegd, laat ons maar als slaven voor de Egyptenaren werken? Dat is toch altijd nog beter dan omkomen in de woestijn.’
We kennen die stem. Misschien niet zo dramatisch. Maar de logica is dezelfde.
God gaat het niet voor je doen
De vier beloftes van Pesach — leiden, redden, verlossen, aannemen als kinderen — zijn geen beloftes dat God het voor je gaat doen. Het is een verbond: God reikt je aan wat je nodig hebt, zodat jij het kunt doen.
Dat is een heel andere theologie dan wachten tot de omstandigheden veilig genoeg zijn. Dan wachten tot de zee vanzelf wijkt. Dan pas lopen als je zeker weet dat je nat wordt.
Suze zegt het in de aflevering op een manier die blijft hangen: ‘Mijn gezicht ernaar richten doe ik al dertig jaar. Maar durf ik mijn acties ernaar te richten?’
Dat is de drempel. Niet weten. Niet zien. Niet voelen. Maar lopen.
De bittere kruiden
Bij de Pesach Seder eet je bittere kruiden. Zodat je de smaak van de slavernij blijft kennen. Niet om erin te blijven, maar om het beloofde land niet te romantiseren en de weg ernaartoe niet te vergeten.
Want anders doe je wat mensen altijd doen op de drempel: je kijkt terug en maakt het verleden mooier dan het was. Je vergeet hoe het voelde. Je onderhandelt. Je blijft hangen.
Die bittere kruiden zijn ook een boodschap voor therapeuten, coaches, artsen en begeleiders: jouw taak is niet de worsteling van je cliënt oplossen. Jouw taak is naast hem staan terwijl hij erdoorheen gaat. Er is een versie van hem die hij nog niet kent. En die wordt geboren in de woestijn, niet ernaast.
Een lange weg naar vrijheid
Het volk Israel heeft veertig jaar door de woestijn gezworven. Ze trokken door de zee — en gingen daarna alsnog een gouden kalf maken. Vrijheid is niet één stap. Het is een levenslange richting.
Dat is misschien het meest ontroerende aan deze dubbelaflevering van Pesach en Pasen: beide verhalen beloven geen aankomst. Ze beloven een weg. En de moed om die te blijven gaan, ook als de zee er nog niet is.
‘God gaat het niet voor je doen. Hij gaat het door je doen.’
Luister naar aflevering 13 van Godvinden. Opgenomen midden in de stille week, voor Pesach en Pasen — en verrassend dichtbij.
Durf jij de zee in te lopen voordat je weet of die uiteen gaat?